donderdag 15 maart 2012

België is als een bedrijf op de rand van de afgrond.


De monetaire chaos lijkt eindeloos, de Dexia nasleep onoplosbaar, de nagalm van een wanbeleid dag na dag luider, de instroom van gelukzoekers eindeloos, de kosten voor het vreemdelingenbeleid swingen de pan uit, en de put lijkt niet te dempen.



De hoofdverantwoordelijke, ministers uit vroegere regeringen, die door politieke inmenging in coöperatieven, parastatalen en banken, en door hun roekeloosheid op financieel vlak, hun extravagant hoge lonen, extra vergoedingen en beloningen, zelfs nadat blijkt dat hun beleid fataal was, België monetair aan de rand van de afgrond hebben gebracht, wassen nu hun handen in onschuld, en noemen de tegenslagen het gevolg van onvoorziene omstandigheden.



De dienst vreemdelinge zaken ligt dag na dag onder vuur, Mv. De Block is zondebok, doch zij is net aangetreden en heeft deze dienst dus niet opgericht, noch gevormd of bemand. Dat de werking van deze dienst intern faalt is zeker, en zelfs de eenvoudigste fouten uit het verleden blijkt men op haar initiatief niet recht te kunnen zetten.



De Block is niet het hoogste gezag en heeft Turtelboom boven haar, die eigenaardig genoeg ook verantwoordelijk was wanneer de zaken uit de pan begonnen te swingen.



Dat naast De Block er nog wel zijn, die ernstig aan hervormingen van het beleid willen werken, en wel naar reële en democratische normen streven is zeker, doch zij die binnen de huidige coalitie dit willen, worden zeker afgeblokt door hen die om eigenbelang geen veranderingen wensen of liever de knie buigen voor de koning dan voor het volk.



Elke beheerder in een bedrijf weet wanneer hij of zij een grondige reorganisatie door moet voeren, en een periode van 6 tot 12 maanden overheen kunnen gaan, vooraleer alles weer vlot op de sporen zit. Op het ogenblik dat een beheerder of een bestuursdraad beslist dat er een reorganisatie nodig is, moet men eerst beginnen met het oproepen en selecteren van kandidaten, wat gemakkelijk verschillende maanden in beslag kan nemen en waarna de nieuw aangestelde op hun beurt de voorhandenzijnde teams moet controleren en eventueel geheel of gedeeltelijk moet vervangen, enz.



België gezond maken kan men niet op basis van die partijen en bezettingen die in het verleden aan de basis van de huidige wantoestanden stonden. België kan niet heropgebouwd worden op de ziekelijke basis van het verleden, doch het huidige beleid is niets anders dan de voortzetting van het voorgaande, zij het dat men alles er aan doet om de indruk te geven dat men een nieuwe strategie zal volgen. Een nieuwe strategie die nog dieper in het budget van de burger snijdt en de kapitalist nog meer ontziet. Een strategie die net hierom de crisis door dalende koopkracht en demotivatie zal versterken en het land verder naar de afgrond zal duwen.



Het huidige beleid wordt duidelijk door de verkeerde krachten gemanipuleerd, en er wordt alles op alles gezet om het kapitalisme te vrijwaren, en wel onder de mom van de vrijwaring van kapitaal ten behoeve van de industrie, waardoor de koopkracht van de arbeider dag na dag verder in het gedrang komt en de economie niet uit het slop geraakt. De industrie die gezond is kan echter altijd overleven, het zijn slechts de ongezonde of onrendabele industrieën die in het gedrang komen. Ook de noodzaak aan werkgelegenheid is een nepreden, daar in België de arbeidslonen te hoog belast worden en daardoor het enkelvoudige inkomen voor de overleving van een gezin onvoldoende biedt.



Het optrekken van de minimumlonen en het verlagen van de lasten voor gezinnen met een beperkt arbeidsinkomen kan een eerste stap zijn naar een gezondere maatschappij, zeker indien dit gekoppeld wordt aan het uitsluiten van parasitisme en misbruik.



Hogere lasten op bedrijven en hoge inkomens, moet er komen, wil men een budgettair evenwicht en gelijktijdig de economie op een gezond peil behouden. Dat er bedrijven en tewerkstelling sneuvelen is onvermijdelijk. Doch de verlaging van druk op het tweede inkomen zal vele vrouwen met gezinslast er toe aanzetten om een voltijdse baan om te zetten in een deeltijdse baan, waardoor de herverdeling kan ontstaan en er meer kansen zijn dat elk gezin voldoende arbeidsbetrekking boekt om de alle nodige kosten te dekken.



Als gevolg van de economische inbreng van groeilanden, moet men toch rekenen met afbouw van de westerse industriële capaciteit, een capaciteit die momenteel te hoog ligt, te duur is, onvoldoende rendabiliteit biedt en niet echt competitief is.



De Belgische evolutie van de laatste decennia en de bemoeiingen van Albert II in de politiek en de regeringsvorming in acht genomen, lijkt ons hele systeem rond het vetpotje van de adel en het koninghuis te draaien, terwijl de inkomens van de arbeiders er voor opgeofferd worden. Doch dit is niets vergeleken met de zogenaamde genocide van Rwanda, waar naast miljoenen Afrikaanse slachtoffers ook een tiental Belgische militairen werden geofferd om belangen van Belgische aristocratische en edele beleggers in de ertshandel van centraal Afrika, te vrijwaren, terwijl het geheel omschreven werd als een etnisch conflict tussen volkeren die door versmelting etnisch al honderden jaren niet meer bestaan.



Indien de bevolking in een leefbare wereld wil leven zal men de oude partijen en hun doctrines moeten laten varen. Partijen op hun beurt zouden zich minsten moeten richten naar wat de bevolking vraagt en nodig heeft, en niet richten naar wat zij Het feit dat de bevolking anno 2000 niet meer uit willoze schapen bestaat, en niet meer geneigd is om slaafs en willoos hun leiders te volgen zou politici aan het denken moeten zetten, indien ze daartoe in staat zijn ten minste.  



Geen opmerkingen:

Een reactie posten